سوته دلان

  نمیدانم خدا به من دل داد تا از دنیا دل ببرم

   یا دنیا رو داد تا دل بکنم.....

   هنوز نمیدانم با بودن او زندگی سخت

     است یا بی او.....

   تحمل جای خالیش توی تک تک

   لحظه ها سخت تراست یا.......

  نمیدانم شکستن غرورم سخت تر است

   یا شنیدن صدای شکستن قلبم....

   نمیدانم بگویم چرا آمدی؟؟؟؟

   یا...بپرسم که چرا رفتی؟؟؟

   من نمیدانم تو به من بگو.....

  من بهترین احساس دنیا را پیدا میکنم هنگامی

  که به من سلام میکنی یا حتی....

  حتی زمانیکه به من لبخند میزنی

 زیرا میدانم که برای یک لحظه هم که شده

    به ذهن تو خطور کرده ام.... 

        اگر خداوند یک آرزوی انسان را برآورده میکرد

        من بیگمان دوباره دیدن تو را آرزو میکردم

        وتو نیز هرگز ندیدن مرا.............

       آنگاه نمیدانم براستی خداوند

                                            کدامیک را می پذیرفت؟؟؟؟؟

          بهم گفت: یه  آرزو دارم برام دعا کن

          چه شبها که اشک ریختم و برای

            آرزویش دعا کردم..........

             اما حیف که نمی دونستم آرزویش

                                                   جدااایی از من بود!!!!!

              تازه عادت کرده بودم که تو تنهایی بمونم

              ولی ذوقتی تو رو دیدم دیگه گفتم نمیتونم

              تازه عادت کرده بودم که باشم تنهای تنها

              تا که دیدمت دلم گفت:

                                   تویی اون عشق تو رویا

                                                          تازه  عادت کرده بودم...

            قلب من میگه که هستی اما چشمام میگه که نیستی

            خیلی سخته باورم شه که تو پیشم دیگه نیستی

              بگو که هنوز چشاتو رو به عشق من نبستی

             چشم من میگه تو رفتی اما قلبم میگه که هستی

                حالا که همش خیاله بذار دستاتو بگیرم

                                بذار تو فرض محالم با تو باشم تا بمیرم

                            بذار عاشقت بمونم

              حالا که همش تو رویاست نذار دلتنگت بمونم

              مرگ بیداری برایه منه اینو خیلی خوب میدونم

                           بذار عاشقت بمونم

   کسی مثل هیچکس.....

  من همانم که همچون هیچکس در تنهایی کسانی قدم میگذارم

  و آنها را در آیینه ی بی کسی ودر تابلوی رسوایی نشان همگان

    میدهم....

    من همانم که بی نشان در بی کسی همگان به دنبال کسی

    می گردم  که هیچ بودنم را به یکتایی تبدیل کند پس مرا یاری ده

     که با درد بی کسی بسازم ویا رستگارم کن تا تورا که همچون من

       مثل هیچکس بیابم.....

    تا با هم به مرز یکتایی رسیم ودر یک قدمی پایان به سرآغاز آغاز برسیم

  یادمون باشد که هیچکس رو امیدوار نکنیم بعد یکدفعه رهاش کنیم

    چون خورد میشه ومیشکنه وآهسته میمیره....

   یادمون باشه که قلبمون رو همیشه لطیف نگه داریم تا کسی که

     به ما تکیه کرده سرش درد نگیره.....

   یادمون باشه کسی رو بیشتر از چند روز چشم به راه نذاریم چون

      امکان داره زیاد نتونه طاقت بیاره....

  یادمون باشه اگه کسی دوسمون داشت بهش نگیم برو نمیخوام ببینمت

     چون زندگیش رو ازش میگیریم....

   کاش کودک بودم تا بزرگترین شیطنت زندگی ام

     نقاشی روی دیوار بود.....

    ای کاش کودک بودم تا از ته دل میخندیدم

                 نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ

            بر لب داشته باشم....

      ای کاش کودک بودم تا اوج ناراحتی و درد

        با یک بوسه همه چیز را

                                    فراموش میکردم....

  به انتظار بیاندیش که چه صبورانه در تمامی لحظات

            ما را همراهی میکند و اما ما....

  چه عجولانه وبا شتاب منتظر پایان انتظار هستیم

  غافل از اینکه انتظار هیچگاه مارا تنها رها نخواهد کرد

               زیرا....

    پایان هر انتظار آغاز انتظار دیگر است

  گاه آرزو میکنم کاش هرگز نمیدیدمت تا امروز غم ندیدنت رو

  بخورم....کاش چشمان معصومت به چشمانم خیره نمیشد

 تا امروز چشمان من به آن لحظه بهانه بگیرند و اشک بریزند

 کاش حرفهای دنم رابه تو نگفته بودم  تا امروز به خودم نگویم

          آخه اون که میدونست چقدر دوستش دارم.....

  دیروز با یه دسته گل اومده بود به دیدنم با یک نگاه

  مهربون همون نگاهی که سالها آرزوشو داشتم و

  از من دریغ میکرد گریه کرد و گفت دلش برام تنگ شده

   ولی من فقط نگاهش کردم وقتی رفت......

                           سنگ قبرم از اشکش خیس شده بود...

 وقتی کودک هستی صدایت را با فریاد به گوش همگان

  می رسانی...اما در نوجوانی کسی صدایت را نمی شنود

  و صدایت قطره ثطره از چشمانت می چکد و

  بالشت خیست تنها شاهد توست....

*******************************************

  همیشه بالشت سکوت را زیر هق هق تنهایی ام گذاشتم

  تا کسی صدایم را نشنود اما تو...توکه از گریه های پنهانی

  من با خبری چکنم گاهی همین گریه های گهگاهی جای

  خالی تورا در غربت ترانه هایم پر می کند....

 میان چشم و دلم جنگ خونینی در گرفته است که چگونه

 غنیمت و بهره ی دیدار تو را با هم قسمت کنند:چشمم می خواهد

 مانع شود که دلم منظر تو را بنگرد و تماشا کند و دلم می خواهد

 چشمم را از آزادی این حق محروم سازد.

 دلم ادعا می کند که تو در میان او جای میگیری پستویی که هرگز

 با چشمان بلورین سوراخ نمی شود. اما چشم مدافع این

 ادعا را رد می کند و می گوید ظاهر زیبای تو در او جا و قرار

 دارد وبرای رسیدگی و تصمیم درباره ی این حق هیات

 منصفه ای از افکار که همه وابسته به دل و در تصرف دل

 هستند نام نویسی کرده اند.و با صدور حکمشان

 نیمی که سهم چشم روشن است و قسمتی که

 سهم دل عزیز است معین می شود:

    بدین ترتیب که حق چشم من قسمت ظاهر و نمایان

                                  تو و حق دل من عشق درونی دل تو باشد

 ميخواستم به شما بگويم سلام....

                              اما شما سريع رد شديد......

 ميخواستم بگويم حال شما چطور است.....

                                        اما شما به من نگاه نكرديد.....

  ميخواستم بگويم حال من خوب نيست.....

                                       اما شما ديگر رفته بوديد.....

 براي همين هيچ چيز به شما نگفتم......

                                                فقط.....

 فقط پوست موزم را زير پايتان انداختم ....

                                                   تا.....

 تا زمين بحوريدويك لحظه بايستيد و.....

                                            شما مرا اين بار ببينيد....

چنان دل کندم از دنیا

        که شکلم شکل تنهاییست

                     ببین مرگ مرا در خود

                            که مرگ من تماشائیست

 مرا در اوج می خواهی

 تماشا کن تماشا کن

  دروغین بودم از دیروز

 مرا امروز حاشا کن

            در این دنیا که حتی ابر هم

                     نمی گرید به حال من

                                  همه از من گریزانند

                                             تو هم بگریز از این تنها

 فقط اسمی به جا ماند

 ازآن چه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالیست

 قلم خشکیده در دستم

             گره افتاده در کارم

                     به خود کرده گرفتارم

                               به جز در خود فرو رفتن  

                                        چه راهی پیش رو دارم

 رفیقان یک به یک رفتند

 مرا با خود رها کردند

 همه خود درد من بودند

 گمان کردم که همدردند

            شگفتا از عزیزانی

                       که هم آواز من بودند

                                  به سوی اوج ویرانی

                                             پل پرواز من بودند......

 شما ای خاطرات کهنه و پوسیدهودر هم ز من امشب چه می خواهید؟

  ز من که میمیرم یکه و تنها،چه می خواهید؟

  برای مردنم کسی را خبر نسازید.

  نمی خواهم پدرم بر هم زند چشمان بازم را.

  نمی خواهم ببیند مادرم سختی جان کندم را.

  نامه ای نوشته ام که گر بیفتد به دست خواهرم،از دل کشد آهی.

  و گر افتد به دست دلبرم،اشکش فرو ریزد.

  *بدینسان نامه ام*:

  سلام مادر،سلام ای نازنین،ای مهربان،ای بهترین مادر

  دگر در دفترم شعر جدیدی را

                                       نخواهی دید نخواهی خواند

  دگر در آلبومم عکس جدیدی را

                                          نخواهی دید.

  دگر هر شب در را به رویم باز نخواهی کرد.

  دگر از من نمی رسی،کجا بودی در این ظلمت؟

                 چه می کردی؟ چه می خواهی؟

  مادر،اگر روزی رفیق مهربانی آمد سراغ من،

  بگو: فرزندم به ناکامی جان داد.

  و تا آخرین لحظه ی عمر به سختی سخن می گفت:

                                      خداحافظ عزیزانم،

                                                    خداحافظ رفیقانم،

                                                                             خداحافظ....

   فرخنده میلاد کعبه زاد حماسه و مهرورزی،مولود کعبه،مولی الموحدین

     حضرت علی ابن ابیطالب (ع) بر پیروانش خجسته باد و همچنین روز پدر

     مبارک باد..... بابا علی جونم روزت مبارک

 همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا

 من نروم تا کربلا با تو قهرم ای خدا

 یه سوال دارم مگر ما دل نداریو ای خدا

 یا مگر جا تنگ بود از بهر ما در کربلا

 کی روا باشد گل از ما و گلاب از دیگران

 غم روی ساقی از ما شراب از دیگران

 نمی دونم چه سر زد از من که بر غمت مبتلا شدم

            یا حسین ثارالله(ع)

 مبتلا بر فراغت،ای کشته ی سر از تن جداشم

 بخواهی یا نخواهی آخر یه روز برا دیدنت می یام

 تو می دونی اگه بیام یا نیام چقدر من تو رو میخوام

 یا حسین(ع) خوب میدونی من از روز ازل دیونت بودم

 خبر از هستی نبود من جاروکش می خونت بودم

 ای خدای من جان من، ما را به کربلا ببر

 به زیارت گه عباس بن علی(ع)مرتضی ببر

                                            بی تو میمیرم بی تو میمیرم بی تو میمیرم حسین(ع)

  ای که بوی باران شکفته در هوایت

                                              یاد از آن بهارا که شد خزان به پایت

  شد خزان به پایت بهار باور من

                                       سایه بان مهرت نمانده بر سر من

  جز غمت ندارم به حال دل گواهی

                                            ای که نور چشمت در این شب سیاهی

  چشم من به راهت همیشه تا بیائی

                                               باغ من بهارم بهشت من کجائی

  جان من کجائی کجائی؟که بی تو دل شکسته ام

                                          سر به زانوی غم نهادم به گوشه ای نشسته ام

  آتشم به جان و خموشم چو باده مانده از لوا

                                          مانده با نگاهی به راهی که می رود به ناکجا

                          ای گل آشنا بی قرارم بیا

                                                           وای از این غم جدائی

 رفت از کنارم از درد دوریش من بی قرارم ...خیال میکردم پیشم میمونه ترانه ی

 عشق واسم میخونه خیال میکردم یه همزبونه نمی دونستم نامهربونه.....

 با اینکه رفته اما هنوزم از داغ عشقش دارم میسوزم فکر و خیالش همش

 باهامه هر جا که میرم جلو چشامه .... دلم میخواد تا دووم بیارم رو درد

 دوریش مرحم بذارم اما نمیشه راهی ندارم نمی تونم من طاقت بیارم

                                      نمی تونم من طاقت بیارم